Review: Legacy of Kain Defiance: Remastered
In dit artikel:
Casper Egas speelde de nieuw uitgegeven remaster van Legacy of Kain: Defiance op de Xbox Series X; de titel is ook beschikbaar voor Xbox One. Defiance verscheen oorspronkelijk in 2003 voor PS2 en Xbox en vormt (voorlopig) het slotstuk van de doorlopende Legacy of Kain-canon. Dit is geen volledige remake maar een visuele opknapbeurt: nieuwe texturen, verbeterde personages, bijgewerkte belichting, skins voor Kain en Raziel, een grafische-oude/nieuwe toggle, betere interface en de optie om van camerastandpunt te wisselen. De stemmen zijn ongewijzigd en blijven sterk.
Verhaal en speelwijze: je speelt afwisselend als Kain en Raziel door dertien hoofdstukken, vaak op dezelfde locaties maar met een tijdsverschil van vijf eeuwen. Het verhaal sluit grotendeels aan op Soul Reaver 2 en geeft spoils voor wie de eerdere delen niet kent; het narratief blijft complex en voor nieuwe spelers eerder ondoorgrondelijk. De lore en morele ambiguïteit van Kain en Raziel — vijanden of bewaarders van balans, vrije wil versus lotsbestemming — blijven een van de sterkere elementen van de franchise.
Wat gebleven is: gameplay en leveldesign zijn grotendeels ongewijzigd. Combat voelt vandaag de dag vaak eentonig: vijanden herhalen zich en veel gevechten vallen terug op simpele knoppenrukkerij met af en toe een ontwijking. De puzzels en baasgevechten scoren beter: levels waarin je wisselt tussen fysieke en spirituele wereld — met subtiele wereldveranderingen die puzzelmechanieken opleveren — zijn veruit het leukst, vooral in Raziels hoofdstukken. Kain is iets krachtiger in gevecht, maar de verschillen tussen de twee personages bieden te weinig variatie. Typische designkeuzes uit 2003 blijven: doolachtige omgevingen met veel lange gangen en een matige kaart, waardoor verdwaaltijd onderdeel van het spel wordt.
Problemen met de remaster: de heruitgave kampt met meerdere technische tekortkomingen die in een remaster onacceptabel aanvoelen: crashes, vastlopen in de omgeving, plekken waar je letterlijk boven een level belandt, en onbetrouwbare quick resume. Die bugs halen het speelplezier omlaag. Daarnaast voegt de remaster weinig aan de gameplay toe; wel zijn er extra artwork en deels niet-afgemaakte levels als curiositeit voor fans.
Conclusie: visueel en op personagegebied maakt Defiance een stap vooruit en zal het bij trouwe fans nostalgie en voldoening oproepen, maar de vernieuwing is vooral cosmetisch. Voor nieuwe spelers kan het verhaal te cryptisch en de gameplay te gedateerd en buggy voelen om echt aan te slaan. Verwacht ongeveer vijftien uur voor een doorlopende playthrough.