Review: Life Is Strange: Reunion
In dit artikel:
Casper Egas beoordeelt Life is Strange: Reunion (gespeeld op Xbox Series X), het zesde spel in de franchise sinds het origineel van 2015. Reunion verschijnt anderhalf jaar na Double Exposure en vormt daar een direct vervolg; spelers die dat deel nog niet hebben gespeeld wordt aangeraden daarmee te beginnen. De recensie bevat spoilers uit zowel het eerste deel als Double Exposure.
Deck Nine heeft geluisterd naar eerdere kritiek dat nieuwe afleveringen traditionele keuzevrijheid negeerden. Reunion start met het opnieuw instellen van enkele cruciale beslissingen uit Life is Strange (1) en Double Exposure, zodat je kan aangeven welke belangrijke keuzes jij eerder maakte — onder meer of je Safi steunde, welke relaties je had, en of Chloe of Arcadia Bay werd gered. Verhaaltechnisch speelt het spel slim met tijdreizenparadoxen: in plaats van één tijdlijn volledig te wissen wordt de mogelijkheid van meerdere, naast elkaar bestaande werkelijkheden onderzocht, wat de reunie tussen Max(ine) en Chloe verklaart maar ook morele en causale consequenties oproept.
Het verhaal draait om Max, inmiddels docent fotografie aan de universiteit van Caledon en bezig haar carrière als fotograaf uit te bouwen. Na een promotieweekend keert ze terug om te ontdekken dat Caledon in brand staat en geliefden, waaronder Moses, om het leven zijn gekomen — zij gebruikt een foto om de tijd terug te draaien en probeert de uitkomst te veranderen. Egas prijst de sterke karaktertekeningen en het boeiende narratief dat tot het einde weet te boeien, al zitten er incidentele stereotypen en een wat nadrukkelijke nadruk op seksuele geaardheid bij sommige personages.
Op audiovisueel vlak scoort Reunion hoog: volledige motion capture-gericht acteerwerk zorgt voor overtuigende vertolkingen en indrukwekkende gezichtsanimaties, ondersteund door prachtige omgevingen en een sterke soundtrack. Technische kleine tekortkomingen zijn een tikje houterige lichaamanimaties en zichtbare laadtijd bij nieuwe camerastandpunten. Het spel is filmischer opgebouwd (geen hoofdstukken), speelt in ongeveer elf uur en bevat minder zichtbare keuzemomenten maar wel beslissingen met echte consequenties, soms dodelijk.
Kritiekpunten zijn dat veel omgevingen en personages rechtstreeks uit Double Exposure lijken overgenomen, waardoor Reunion vaak als de tweede helft van dat eerdere deel voelt in plaats van een volledig nieuwe ervaring. Desondanks levert het spel een overtuigende, emotionele vervolgstap in de serie.