Review: Little Nightmares III
In dit artikel:
Little Nightmares III — gespeeld op Xbox Series X en ook beschikbaar voor Xbox One — is de derde aflevering in de serie en markeert een overstap van Tarsier naar Supermassive Games. De studio probeert de bekende nachtmerrie-esthetiek voort te zetten en ververst het recept met twee speelbare personages, Low en Alone, die respectievelijk een pijl-en-boog en een moersleutel gebruiken, plus een glij-paraplu als nieuw verticaliteitsmiddel. De review verscheen op 8 januari 2026.
De grootste troef blijft de sfeer: groteske, uitvergrote omgevingen en een beklemmende art direction leveren een constante gevoel van kwetsbaarheid op. Vooral het kleurrijke, chaotische Carnevale-hoofdstuk springt eruit als een visueel hoogtepunt. Grafisch werk, animaties en de sfeervolle soundtrack werken samen om regelmatig echt ongemak te creëren, en de accessibility-opties zijn een pluspunt.
Qua gameplay is het wisselvalliger. De nieuwe tools bieden af en toe inventieve puzzeloplossingen, en tegen het einde experimenteert het spel met realiteit en licht-schaduwmechanieken. Tegelijkertijd kampt het spel met traag tempo, veel herhaling en regelrechte trial-and-error-platforming. Race-secties en stealth-momenten voelen vaak onnauwkeurig en frustrerend omdat je vaak niet goed weet wat er van je verwacht wordt.
Co-op — één van de grotere vernieuwingen — blijkt in de praktijk gebrekkig. Er is geen drop-in/drop-out, je moet samen beginnen en eindigen, en de AI-partner is weinig behulpzaam, wat voor frustratie zorgt als samenwerking cruciaal is. Veel puzzels en vijanden voelen als variaties op bekende trucjes uit eerdere delen; echt baanbrekende vernieuwing ontbreekt.
Eindoordeel: Little Nightmares III excelleert op sfeer en presentatie en heeft enkele slimme ontwerpideeën, maar wordt geremd door repetitieve, traag verlopende gameplay en een onbevredigende co-op-implementatie. Fans van de serie zullen veel herkenbaars waarderen, maar ervaren spelers kunnen het gevoel krijgen dat ze dezelfde duistere droom opnieuw beleven zonder veel echte vernieuwing.