Review: Once Upon A Katamari
In dit artikel:
Once Upon a Katamari is de eerste volledig nieuwe Katamari-game in veertien jaar en werd door Tim Colman op Xbox Series X gespeeld. De basisopzet blijft onverminderd eenvoudig en verslavend: als de kleine Prince rol je een kleverige bol door verschillende tijdperken om spullen op te zuigen, zodat de sterrenhemel hersteld kan worden nadat de King of All Cosmos het universum op zijn kop zette.
De spelwereld is gegroepeerd in “eras” — van Jurassic en de IJstijd tot historisch Japan (Edo) — die fungeren als hubs waarin NPC’s korte opdrachten geven. Die opdrachten variëren van het bereiken van een bepaalde katamari-grootte tot het verzamelen van specifieke objecttypen. In Edo zitten bovendien de zogenaamde Eternal stages verborgen: vrije, tijdloze levels die je kunt vrijspelen via uitdagingen in die era. Het kaart- en hub-systeem voelt doelgerichter dan in oudere delen en maakt het makkelijker om te weten wat je vervolgens moet doen.
De ontwikkelaar heeft de formule verfijnd zonder haar karakter te verliezen. Besturing is toegankelijker gemaakt zodat je niet persé moet teren op hardcore dual-stick-vaardigheden, wat de drempel verlaagt voor jongere en casual spelers. Power-ups zoals Magnet en Sonar veranderen de aanpak: Magnet trekt objecten binnen een straal automatisch aan, Sonar helpt specifieke collectibles en doelen sneller te vinden. Dat geeft zowel beginners als gevorderden extra tactische mogelijkheden om routes en tijden te optimaliseren.
Humor en presentatie zijn weer spraakmakend: de King ratelt zijn absurde commentaar en de artstijl blijft fel en eigenzinnig. De soundtrack wordt in de review als een van de sterkste elementen genoemd: een levendige mix van jazzy, J-pop en elektronische nummers die per wereld goed matchen en de absurditeit versterken.
Er is ook multiplayer: KatamariBall laat vier spelers tegelijk strijden om objecten en punten, met de mogelijkheid om elkaar letterlijk van de speelvloer te rollen. Het S.S. Prince-schip fungeert als hub voor verzamelobjecten, cosmetica en emoticons; progressie voelt cosmetisch en niet pay-to-win.
Kritische noten zijn dat de grafische vooruitgang vooral een nette current-gen opfrisbeurt is en geen visuele revolutie. Ook kunnen lange tussenfilmpjes en dialogen de flow onderbreken, en sommige verborgen doelen zijn frustrerend precies, wat completionists zowel plezier als ergernis kan bezorgen. Al met al presenteert Once Upon a Katamari een herkenbare maar opgepoetste ervaring: charmant, speels en toegankelijk, met genoeg nieuwe elementen om oude fans en nieuwe spelers aan te spreken.