Review: Project Songbird

In dit artikel:

Tim Colman (8 juni 2026) speelde Project Songbird op de Xbox Series X en beschrijft het als een korte, beklemmende psychologische horrorervaring waarin muziek centraal staat. De speler volgt Dakota, een muzikant met ernstige writer’s block, die zich terugtrekt in een afgelegen hut in de Appalachen om aan een nieuw album te werken — en daar ontspoort zowel haar creativiteit als haar geest.

In plaats van te vertrouwen op zoveel mogelijk jumpscares zet de game in op langzaam oprakende spanning: de omgeving is filmisch en sfeervol vormgegeven, de audiokant is opvallend sterk dankzij bijdragen van het collectief Auric Echoes, en geluid en score zijn verweven met het verhaal van creatieve crisis. Gameplay is compact: verkennen, puzzels oplossen en incidentele confrontaties met mêlee- en afstandswapens. Wapens zijn upgradebaar en er is een permadeath-systeem, waardoor elke fout zin heeft en je nooit ontspannen kunt spelen.

De grootste beperking is de speelduur: reken op een sessie van vier à vijf uur. Daardoor voelt Project Songbird eerder als een intens horroralbum dan als een langdurige game; de eerste doorloop laat de grootste indruk achter, met beperkte reden om snel opnieuw te beginnen. In zijn beste momenten is de horror onaangenaam en psychologisch verontrustend in plaats van goedkoop, maar sommige spelers zullen de strakke aanpak en het gebrek aan ademruimte te meedogenloos vinden.

Kort gezegd: een muzikaal gedreven, sfeervol en scherp horrorproject dat weinig fouten vergeeft en vooral geschikt is voor wie een kort, intens verhaal zoekt in plaats van een uitgestrekt avontuur.