Review: The Adventures of Elliot: The Millennium Tales

In dit artikel:

In The Adventures of Elliot: The Millennium Tales, een nieuwe Square Enix-game voor Xbox Series X, speelt de speler als Elliot, een jonge wees en avonturier. Hij woont in een klein koninkrijk dat wordt bedreigd door monsters en een machtsbeluste minister, die een gevaarlijke poort wil openen. Wanneer dat misgaat, moet Elliot het kwaad bestrijden en door vier verschillende tijdlijnen reizen. Die tijdreisopzet is een van de sterkste onderdelen van het spel: dezelfde wereld verandert per tijdperk, terwijl de verhaallijnen geleidelijk in elkaar grijpen. Ook de rol van het mysterieuze katachtige volk Myū, met name het personage Māu, wordt steeds interessanter.

De game valt visueel op door een aantrekkelijke combinatie van 2D en 3D, vergelijkbaar met Octopath Traveler en Triangle Strategy. De kaart, interface en besturing zijn overzichtelijk en maken het gemakkelijk om ontdekte en nog verborgen locaties te vinden. De klassieke vioolmuziek klinkt prettig, al wordt die na verloop van tijd repetitief. De puzzels zijn meestal niet bijzonder moeilijk en door verzamelde upgrades verliezen veel gewone vijanden later hun uitdaging; vooral de baasgevechten blijven boeiend.

De grootste tekortkoming is het verhaal. De personages zijn oppervlakkig en de dialogen houterig, clichématig en vaak overdreven. Daardoor blijft een kans liggen om van een goede game een uitstekende te maken. Daarnaast lijken de vier tijdlijnen soms te veel op elkaar, waardoor het verkennen minder verrassend wordt. Een tweede speler kan de ondersteunende fee besturen, wat vooral geschikt is om samen met een kind of jonger familielid te spelen. Al met al biedt de game een charmant en toegankelijk avontuur van ongeveer dertig tot veertig uur, maar het zwakke schrijfwerk en de beperkte variatie houden de ervaring tegen.